Ако постои гласање за најнародниот градоначалник помеѓу скопските градоначалници, дефинитивно Бобан Стефсковски, градоначалникот на една од најголемите скопски општини, општина Гази Баба убедливо ќе ја понесе таа титула.
Тој е секогаш помеѓу својот народ и неретко можете да го сретнете во сосема обични животни ситуации како се наоѓа помеѓу граѓаните, во пријателски разговор и човек кој ги разбира потребите на граѓаните. За него велат дека не сака елитизам и смета дека лидерите не треба да имаат некое „посебно“ место под ѕвездите, туку се меѓу својот народ, еднакви и луѓе што најмногу треба да се залагаат за колективното добро.
Бобан Стефковски е градоначалник кој не го крие својот семеен живот, напротив со своите објави и јавни настапи често пати апелира да се зачува големата вредност што ја има семејството како столб на општеството и патоказ за секој поединец. Без силно семејство, нема ни силни поединци, е неговата девиза. А денеска токму за Бадник, во неговиот дом, од каде што ни ги пренесе најзначајните пораки за овој голем христијански празник – владее вистинска харомија и семејна топлина.
Во интервјуто за „Мој збор“ Стефковски направи пресек на 2025 година и откри што му е неостварена желба и каква општина им посакува на граѓаните на општина „Гази Баба“ во 2026 година.
Како го доживувате празникот Бадник – дали успевате тој ден целосно да го поминете дома со семејството или обврските како градоначалник сепак ве следат и тогаш?
-Бадник за мене е еден од најтоплите и најзначајните празници во годината, ден исполнет со духовност, традиција и семејна блискост.
Утрото на Бадник секогаш е посебно и го доживувам со голема радост, бидејќи е резервирано за учество на Бадниковите поворки заедно со моите синови, Марио и Матео.
Тие моменти, кога рамо до рамо чекориме со децата и ја негуваме традицијата што се пренесува од генерација на генерација, за мене се непроценливи и длабоко емотивни. Тоа е време кога навистина се чувствува духот на празникот и заедништвото во нашата заедница.
Во текот на денот се трудам Бадник да го поминам дома, во кругот на семејството, со мир, скромност и благодарност. Секако, функцијата градоначалник носи одговорност која не познава пауза, па и за време на празниците има обврски и јавни должности кои мора да се исполнат.
Но, секогаш настојувам тие да не го нарушат суштинското значење на денот. Верувам дека токму балансот меѓу јавната одговорност и семејните вредности е најважен, а Бадник ме потсетува колку е значајно да се остане човек, родител и дел од семејството, без разлика на функцијата што ја извршувам.
Дали сметате дека и јавните функционери имаат право на „празничен мир“, или одговорноста кон граѓаните не познава слободни денови?
-Јавните функционери, пред сè, се луѓе кои имаат семејства, традиции и потреба од празничен мир, исто како и секој граѓанин. Празниците се време кога човек треба да застане, да се посвети на најблиските и да ги обнови силите и вредностите што го водат во секојдневието. Тој мир и таа духовна рамнотежа се важни и за нас, затоа што само така можеме одговорно и посветено да продолжиме да ја извршуваме нашата функција.
Сепак, јавната одговорност не престанува со доаѓањето на празниците. Довербата што граѓаните ни ја даваат подразбира подготвеност да се реагира секогаш кога тоа е потребно, без разлика на денот или времето.
Затоа сметам дека клучот е во балансот – да се почитуваат празниците и нивната суштина, но истовремено да се остане достапен и одговорен кон граѓаните. Тоа е обврска што ја прифаќаме со самата функција, но и вредност што ја градиме како луѓе.
Која е вашата омилена семејна традиција за Бадник што се трудите секоја година да ја зачувате, без разлика на обврските?
-Мојата омилена семејна традиција за Бадник е токму чувството на заедништво и мир што се обидуваме да го зачуваме тој ден, без разлика на секојдневните обврски и динамиката што ја носи животот.
За нас, Бадник започнува со тоа што се собираме како семејство и си го посветуваме времето едни на други, без брзање и без непотребни одвлекувања. Токму тие часови, кога домот е исполнет со молитва, разговори и топлина, се највредниот дел од празникот.
Посебно значајна традиција е заедничката Бадникова вечера, која ја доживуваме како момент на благодарност и сплотеност. Секој член на семејството учествува на свој начин, а главната улога ја има сопругата при приготвување на вечерата, но најважно од сè е тоа што сме заедно, разговараме, се присетуваме на убави моменти и си посакуваме здравје и мир.
Преку тие едноставни, но искрени семејни обичаи, се трудиме на децата да им ја пренесеме важноста на скромноста, почитта и љубовта.
Без разлика на обврските што ги носи функцијата што ја извршувам, секоја година се трудам Бадник да остане ден резервиран за семејството. Верувам дека токму со зачувувањето на овие традиции се гради чувството на припадност и сигурност кај децата, а празникот ја задржува својата вистинска смисла – да нè потсети на вредностите што нè обединуваат и нè прават подобри луѓе.
Колку ви значи семејството како поддршка во секојдневното носење одлуки и справување со притисоците што ги носи лидерската позиција?
-Семејството за мене претставува најцврстата поддршка и најсигурната основа во секојдневното носење одлуки и справувањето со притисоците што ги носи општествено – одговорната позиција која ја имам.
Во моменти кога одговорноста е голема, а очекувањата уште поголеми, токму семејството е местото каде што наоѓам разбирање, искреност и мир. Нивната поддршка ми дава сила да останам смирен, фокусиран и доследен на вредностите во кои верувам.
Разговорите со најблиските ми помагаат да ги согледам работите од поинаков агол и да останам приземен, без разлика на функцијата што ја извршувам. Тие ме потсетуваат дека зад секоја одлука стои човек и дека најважно е да се постапува чесно, одговорно и со чувство за општото добро.
Во исто време, нивната доверба и трпение ми даваат сигурност и храброст да се соочам со предизвиците што ги носи секојдневието.
Верувам дека стабилното и сплотено семејство е клучно за секој што носи јавна одговорност, затоа што само човек кој има внатрешен мир и поддршка може вистински да им служи на граѓаните. За мене, семејството не е само поддршка, туку и најголема мотивација да бидам подобар, поодговорен и посветен во сè што работам.
Во моменти кога е најтешко, дали токму семејството е вашето „прибежиште“ и извор на сила?
-Во најтешките моменти, без двоумење, семејството е моето најсигурно прибежиште и најголем извор на сила. Кога притисоците се големи и одлуките се тешки, токму домот и најблиските ми даваат чувство на мир, стабилност и разбирање. Таму можам да бидам искрен, да се оддалечам од секојдневната бучава и да ги соберам мислите со мирна глава и длабока совест.
Поддршката, трпението и топлината што ги добивам од семејството ми помагаат да ги надминам и најпредизвикувачките ситуации. Тие ме потсетуваат на суштинските вредности и на причината зошто вреди да се истрае, дури и кога патот не е лесен. Во тие моменти, нивната вера во мене станува дополнителна сила што ме охрабрува да продолжам понатаму.
Верувам дека секој човек што носи одговорна улога има потреба од такво прибежиште, место каде што може да се врати на себе. За мене, семејството е токму тоа – столб на сигурност, извор на енергија и потсетник дека ниедна функција не е поважна од човечката блискост и љубовта.
Каде би сакал да се падне годинава паричката од бадниковото лепче?
-Најважно од се и за што треба да му благодариме на Господ е тоа што сме сите здрави и живи, и што имаме со кого да го кршиме лебчето. Секако, мојата желба е годинава паричката од бадниковото лепче да се падне кај еден од моите синови.
За мене тоа не е само симбол на среќа, туку и начин да се пренесе радоста и возбудата на децата, да се поттикне нивната надеж и да се создадат убави семејни спомени. Гледањето како се радуваат и како со насмевка ја делат таа мала, но значајна радост, за мене е навистина непроценливо.
Се трудам секоја година да ги потсетам дека празникот не е само за паричката или подароците, туку за заедништво, љубов и топлина, а кога таквите моменти се споделуваат со семејството, среќата станува уште поголема и повистинска.
Што обично се наоѓа на вашата Бадникова трпеза и дали Бадник го поминувате дома или по ручекот имате време за дружење со пријателите или роднините?
-На нашата Бадникова трпеза обично се наоѓаат традиционалните посни јадења – најчесто риба, различни видови салати, компири, варен зеленчук и други скромни, но вкусни оброци што се дел од нашата традиција.
За нас, трпезата не е само за храната, туку и за разговорот, смеа и заедничкото чувство на благодарност и сплотеност. Секој дел од оброкот има своја симболика и нè потсетува на едноставноста и важноста на семејните вредности.
Бадник секогаш го поминувам дома, во кругот на семејството, бидејќи тој ден е резервиран за најблиските, а по завршување на ручекот онака како што налага традицијата остануваме дома со различни активности за кои се задолжени Марио и Матео.
Кога ќе направите пресек на 2025 година, која е вашата најголема неостварена желба или цел што сакате да ја реализирате во периодот што следи?
-Кога ќе направам пресек на 2025 година, можам да кажам дека многу од поставените цели се остварени, но исто така се отворија нови предизвици и желби за периодот што следи.
Мојата најголема неостварена желба е да успеам уште поцелосно да ја ускладам одговорноста што ја носи функцијата со времето за семејството, така што и професионално и лично да бидам присутен онака како што сакам.
Сакам да создадам моменти што ќе останат како трајни спомени со сопругата и нашите синови, Марио и Матео, и во исто време да продолжам да ја развивам и подобрувам општината и заедницата во која живееме.
Сметам дека вистинската вредност на секоја цел не се мери само со постигнувањето, туку и со патот што го минуваме, со луѓето што ги вклучуваме, со придонесот кон другите и со сплотеноста што ја негуваме како семејство и заедница.
Затоа, мојата најголема желба за периодот што следи е да најдам уште поцврст баланс помеѓу тие две нешта – да бидам достапен и одговорен како градоначалник, а истовремено да бидам присутен, топол и близок како татко и сопруг.
Каква општина им посакувате на граѓаните – не само инфраструктурно, туку и како општина за живот, солидарност и заедништво?
-На граѓаните им посакувам општина која не е само инфраструктурно уредена, туку вистински дом за сите – место каде што животот е комфорно организиран, но истовремено исполнет со вредности што ја одредуваат силата на заедницата. Добри улици, современи јавни услуги, чисти паркови, квалитетни училишта и можности за работа се секако важни, но тоа самото не е доволно за да создаде вистинска средина за живот.
За мене, вистинска општина е онаа во која луѓето се почитуваат, се поддржуваат и чувствуваат дека се дел од нешто поголемо од себе – каде што солидарноста не е само збор, туку начин на живеење, а заедништвото е чувство што се гради секојдневно.
Посакувам нашите граѓани да имаат доверба едни во други, да се чувствуваат вреднувани, без разлика на возраст, професија или потекло, и да можат да се потпрат на заедницата кога е најпотребно. Сакам нашата општина да биде место каде што секој може да ги развие своите таленти, да создаде и да сонува, но и да најде топлина и пријателство во луѓето околу себе.
Да биде општина каде што културата, образованието и спортот се достапни за сите, каде што традицијата се негува, а новите идеи се охрабруваат.
Мојата желба е Гази Баба да биде пример за еднаквост, чесност и хуманост – место каде што секој граѓанин ќе се чувствува дома и дел од нешто поголемо. Да биде заедница каде што секој успех на поединец е успех за сите, каде што секој проблем се решава заеднички, и каде што секој млад човек гледа иднина со надеж и мотив да придонесе.
Тоа е општина која не само што ги задоволува материјалните потреби, туку и го храни духот, го јакне карактерот и создава трајни врски меѓу луѓето – вистинска заедница каде што животот е богат и со љубов и со можности.
Разговорот го водеше: Магдалена Стојмановиќ – Константинов
