Кога се зборува за блиски семејства, најчесто се мисли на заеднички празници, чести телефонски разговори и родители кои секогаш биле присутни. Но психолозите посочуваат дека вистинската блискост меѓу родителите и децата не зависи од бројот на контакти, туку од чувството на сигурност што го нуди односот.
Важно е што можете да кажете, а не колку често се слушате
Според експертите, емоционалната поврзаност не се мери со тоа колку често родителите и децата комуницираат, туку дали детето чувствува дека може да сподели и добри и лоши вести без страв од осуда.
Токму во тешките моменти се гледа колку е цврста врската. Прашањето не е дали родителот прв ќе дознае за успехот, туку дали детето ќе му се обрати кога ќе се соочи со неуспех, загуба или лична криза.
Кога љубовта изгледа условена
Психолозите предупредуваат дека децата уште од најрана возраст ги препознаваат знаците на разочарување кај родителите. Иако ретко кој родител директно ќе каже дека љубовта зависи од успехот или послушноста, децата често учат дека односот е посигурен кога ги исполнуваат очекувањата.
Истражувањата покажуваат дека ваквиот модел на условено прифаќање може да биде поврзан со пониска самодоверба, повисоко ниво на анксиозност и потешкотии во градењето блиски односи во подоцнежниот живот.
Што прават родителите со кои децата остануваат блиски?
Според стручњаците, родителите кои успеваат да изградат трајна блискост со своите деца имаат неколку заеднички карактеристики. Тие не реагираат на лошите вести на начин што ќе предизвика чувство на срам или вина, умеат да ги признаат сопствените грешки и покажуваат почит кон изборите на своите деца.
Дополнително, тие прифаќаат дека животот на нивните деца може да изгледа поинаку од она што самите го замислувале, без тоа да влијае врз нивната љубов и поддршка.
Блискоста се гради со години
Експертите посочуваат дека најголемиот тест за родителско-дете односот доаѓа во зрелата возраст. Кога возрасното дете ќе се соочи со сериозен проблем, важно е дали инстинктивно ќе посегне по телефонот за да ги повика родителите или ќе почувствува потреба да ги сокрие своите проблеми.
Според психолозите, токму чувството дека човек може да биде прифатен и во своите најтешки, најранливи и најнесовршени моменти е една од главните причини поради кои некои семејства остануваат блиски и по многу години.
