„Нарцис не те смирил, те угасил“ – оваа реченица ја носат оние што долго време ја мешале тишината со мирот, а празнината со стабилноста.
Нарцисот не доаѓа со врева. Тој не руши одеднаш. Напротив, доаѓа со сигурност, со чувство дека конечно некој „знае што прави“. Со него престануваш да се расправаш, престануваш да објаснуваш, престануваш да бараш. И мислиш: ете, конечно мир. Но тоа не е мир – тоа е постепено гасење.
Те смирува така што те замолчува. Те „чува“ така што те ограничува. Те „штити“ така што ти ја одзема сопствената сила. Малку по малку, твоите реакции стануваат потивки, твоите желби поскромни, твоите соништа – непотребни. Не затоа што си созреал, туку затоа што си научил дека секое твое „јас“ предизвикува негова закана.
Кај нарцисот нема простор за две светла. Или неговото свети, или твоето мора да се изгаси. И ти, за да преживееш, избираш да бидеш сенка. Да не пречиш. Да не бараш. Да не чувствуваш премногу.
Најопасното кај ваквата врска е што надворешно изгледа стабилно. Нема драма, нема хаос, нема експлозии. Но внатре – ти веќе не си таму. Си останал без глас, без боја, без искра.
И кога ќе заминеш, не заминуваш со олеснување, туку со чудно чувство на вина што повторно сакаш да дишеш. Тогаш сфаќаш: не си бил смирен. Си бил изгаснат. И враќањето кон себе е најгласниот чин на живот што можеш да го направиш.
