Мажите сакаат жени – карпи. Не во груба или ладна смисла, туку во карактерна. Жени со граници, со самопочит и со внатрешна стабилност. Тоа не значи дистанца или емоционална затвореност, туку јасна свест за сопствената вредност.
На мажите не им е интересна жена која е постојано достапна, без разлика на фазата на односот. Жената мора да биде мистерија – не затоа што крие тајни, туку затоа што ги дозира своите емоции. Претераната емоционалност заморува, исто како и „ледената кралица“. Вистинската привлечност е во мерката.
Постојат работи што мажот не ги простува, дури и кога вие простувате. Прељубата е една од нив. Жената која безусловно простува неверство, без разлика дали е „грешка за една вечер“ или долга афера, во неговите очи губи достоинство. А мажите не сакаат жени без карактер.
Мажите не сакаат ни жени кои прогонуваат. Минатото, колку и да било интензивно, мора да остане таму. Жената што знае да продолжи понатаму, дури и кога е повредена, секогаш ја задржува машката почит. И токму таквата сила е привлечна, иако мажот можеби тоа никогаш нема јавно да го признае.
Границите се клучот. Тие не значат расправии, надмудрување или докажување. Во љубовта не победува оној што е во право, туку оној што знае да ја зачува сопствената емоционална рамнотежа. Жената што во момент на расправија знае да излезе, да го заштити својот мир и да не се впушта во бесконечни објаснувања, за мажот е многу поинтересна од онаа што со часови се докажува. Можеби ќе биде во право – но нема да биде посакувана.
Најпосле, мажот сака жена со идентитет. Жена со свои интереси, свои ставови, сопствен начин на размислување, свој круг на пријатели и свое изградено име. Жена која не е „привезок“, туку личност. Таквата жена не моли за љубов – таа ја привлекува.
