Оваа состојба е позната како синдром на „празно гнездо“, а психолозите објаснуваат дека не станува збор само за физичка промена во домот, туку и за длабока психолошка трансформација.
Родителите кои со години биле посветени на грижата, организацијата и секојдневниот живот на децата, одеднаш остануваат без рутините што долго време биле центар на нивното секојдневие. Поради тоа, многумина чувствуваат мешавина од тага, страв, носталгија, но и олеснување.
Експертите советуваат овие емоции да не се потиснуваат, туку да се прифатат како природна реакција на голема животна промена. Според нив, начинот на кој родителите гледаат на оваа фаза може значително да влијае врз тоа колку тешко или ослободувачки ќе ја доживеат.
Наместо фокус на загубата, психолозите препорачуваат вниманието да се насочи кон новите можности што ги носи овој период – повеќе слободно време, нови хобија, патувања, професионален развој или поголема посветеност на личните потреби.
Тие нагласуваат дека заминувањето на децата не значи крај на родителството, туку промена на односот. Наместо секојдневна грижа и контрола, односот меѓу родителите и возрасните деца често станува позрел и поисполнет со доверба.
Иако синдромот на „празно гнездо“ за многумина е тежок период, експертите оценуваат дека со текот на времето може да стане можност за личен раст и нов почеток.
