Прашањето за даноците секогаш ја отвора дилемата дали граѓаните плаќаат премногу или премалку во споредба со соседите. Кога станува збор за данокот на личен доход, Македонија важи за една од земјите со најниска стапка во регионот. Стапката изнесува 10 проценти и е рамна, без прогресивни скалила, што значи дека и ниските и високите примања се оданочуваат под ист услов.
Ист ваков модел има и Бугарија, додека Босна и Херцеговина во поголем дел од ентитетите исто така применува 10 проценти. Од друга страна, Србија има комбиниран систем со дополнителни прогресивни даноци за повисоките приходи, што во пракса значи поголемо оптоварување за дел од граѓаните. Црна Гора применува пониски стапки за пониски плати, но со раст на приходите расте и данокот.
Најголем контраст во регионот е Хрватска, каде што данокот на доход е прогресивен и може да достигне значително повисоки стапки, особено за оние со надпросечни примања.
Данокот не е сè: придонесите ја прават разликата
Иако Македонија има низок данок на доход, реалната слика за оптоварувањето на граѓаните не може да се види без социјалните и здравствените придонеси. Тие значително ја намалуваат нето-платата. Во Македонија, вкупните придонеси изнесуваат приближно 28 проценти од бруто-платата, што ја става земјата во средината на регионалната скала.
Во Србија и Хрватска, придонесите се повисоки и надминуваат 35 проценти, додека во Босна и Херцеговина достигнуваат и над 40 проценти, што ја прави една од најскапите земји за труд во регионот. Спротивно на тоа, Црна Гора има најниско вкупно оптоварување со придонеси, што резултира со повисоки нето-примања за работниците.
Кога ќе се соберат данокот на доход и придонесите, Македонија излегува како земја со умерено даночно оптоварување – пониско од Србија, Босна и Херцеговина и Хрватска, но повисоко од Црна Гора. Овој модел ја прави државата релативно конкурентна за работна сила и инвестиции, но истовремено го отвора прашањето за тоа дали ниските даноци обезбедуваат доволно средства за квалитетни јавни услуги.
