На една од високите падини во Гвајана, еден од бројните еколози низ светот се обидува да закачи камера на дрво додека „левитира“ во крошната. Осигуран со јаже и со шлем на глава, за него ова е само уште еден работен ден.
Неговата мисија е да го забележи животот што се крие на врвовите на дрвјата. Додека тој го прави тоа, негов колега од друг крај на светот го следи видеото на компјутер, веќе обработено во модели благодарение на вештачката интелигенција.
Истовремено, робот полека се движи по карпестите падини на Алпите, снимајќи секое растение и цвет што противречи на гравитацијата, ветерот и студот. Ботаничарите од топлината на лабораторијата ги анализираат снимките користејќи алгоритми кои препознаваат и најситни детали.
Овие автономни системи не само што штедат време и го намалуваат ризикот од повреди, туку овозможуваат и континуирано следење низ целата сезона. Додека порано научниците посетуваа само неколку локации месечно, сега можат да го следат растот и цветењето речиси во реално време.
Сепак, расте и загриженоста. Некои стручњаци предупредуваат дека младите научници „помалку излегуваат надвор“ и можат да ја изгубат интуицијата што ја дава директниот контакт со природата – чувството на ветер, звукот на инсектите или непредвидливите промени во околината.
Технологијата овозможува глобални промени да се следат и моделираат со неверојатна прецизност, но прашањето останува: дали идните генерации ќе знаат повеќе за податоците отколку за самата природа, и дали тоа ќе биде доволно за справување со предизвиците од климатските промени?
