Постојаното изговарање „да“ не е секогаш знак на добрина и несебичност, туку често крие подлабоки психолошки механизми поврзани со потребата за сигурност и контрола, покажуваат психолошките анализи.
Иако луѓето кои секогаш се подготвени да помогнат се доживуваат како доверливи и посакувани, експертите предупредуваат дека ваквото однесување може да произлегува од страв од одбивање, заборав или губење на личната вредност. Со текот на времето, постојаното прифаќање обврски може да доведе до исцрпеност, незадоволство и занемарување на сопствените потреби.
Психолозите посочуваат дека зад ова однесување често се крие и форма на контрола преку постојаната достапност, луѓето ја потврдуваат својата вредност и создаваат односи во кои стануваат „неопходни“. Но, таквите односи не се секогаш здрави, бидејќи го ограничуваат личниот развој и на другите.
Истражувањата покажуваат дека разликата помеѓу тоа како се гледаме себеси и како нè гледаат другите може да влијае на психолошката благосостојба. Кога личната вредност се темели исклучиво на тоа колку им помагаме на другите, се создава ризик од емоционално прегорување.
Експертите нагласуваат дека поставувањето граници е клучно за одржување на менталното здравје. Промената започнува со мали чекори кога наместо автоматско „да“, човек учи да ги препознае сопствените потреби.
На крај, пораката е јасна: не мора да бидеме неопходни за да бидеме вредни. Вистинските односи се градат на автентичност, а не на постојана достапност.
