Нешто тивко, но упорно, го задуши духот на празникот. Не преку забрана, туку преку изобилство. Потрошувачкото општество, луксузот и постојаната потреба да се покаже „повеќе“ направија празниците да станат гласни, натпреварувачки и напорни – токму спротивно од нивната суштина.
За нашите баби и дедовци, Бадник не бил ден на изобилство, туку ден на смисла. На трпезата имало малку поубава храна од вообичаеното: овошје, костени, посна погача, јадења подготвени во поголема количина за да се споделат.
Тоа било богатство. Денес, истата таа храна често се доживува како симбол на сиромаштија, како нешто „недоволно“. Скромноста е деградирана, а претераноста е нормализирана.
Бадниковите трпези денес сè почесто личат на апликации за конкурс – кој има поубава, пораскошна, пофотогенична трпеза. Сè се мери низ призма на материјалното, на престижот што треба да ја потврди личната вредност. Како да не постоиме ако не покажеме. Како да не славиме ако не објавиме.
А Бадник, по својата суштина, е токму спротивното. Тоа е вечер на повлекување, на тишина, на бдеење. Вечер што треба да се помине со најблиските, без публика, без споредба, со длабоко интимно чувство на исчекување. Не заради храната, туку заради смислата. Не заради формата, туку заради духот.
Кога празникот ќе стане сцена, а не доживување, кога ќе стане содржина, а не состојба на душата – тогаш нешто суштинско се губи. Можеби не ни треба помалку трпеза, туку помалку бучава. Помалку покажување, а повеќе присуство.
Празникот не се мери со количината на јадења, туку со длабочината на тишината што ја носи. И токму таа тишина денес најмногу ни недостига.
