Славењето на две Нови години – на 1 јануари и на т.н. Стара Нова година на 14 јануари – за многумина не е противречност, туку дел од културното и духовното наследство. Оваа пракса произлегува од разликата меѓу Грегоријански календар и Јулијански календар, која изнесува 13 дена.
Новата година на 1 јануари се слави како граѓански празник, прифатен во најголем дел од светот. Таа е симбол на нов почеток, планови и надежи, и има претежно световен карактер. Од друга страна, Старата Нова година е поврзана со црковната традиција и календарот што сè уште го користи дел од православниот свет, меѓу кои и Македонската православна црква – Охридска архиепископија.
Прашањето дали „треба“ да се слават двете Нови години е пред сè лично. За некого, тоа е можност за уште еден повод за собирање со семејството и пријателите, без голема помпа и формалности. За други, Старата Нова година има подлабоко значење – како почит кон традицијата, корените и црковниот ритам на времето.
Важно е да се нагласи дека славењето на Старата Нова година не е обврска, ниту пак нејзиното игнорирање значи откажување од традицијата. Таа може да се одбележи тивко, со семејна вечера или симболична здравица, без да се повторува новогодишната еуфорија.
На крајот, суштината не е во бројот на прослави, туку во значењето што ние им го даваме. Ако славењето носи радост, заедништво и мир, тогаш има смисла – без разлика дали Новата година е една или две.
