Некои деца бараат внимание тивко и ненаметливо, други бурно и гласно. Во двата случаи пораката е иста – детето има потреба од контакт, сигурност и љубов. Кога таа потреба не е препознаена, може да остави длабоки емоционални траги што го следат низ целиот живот.
Родителите често велат дека детето „само бара внимание“, како тоа да е нешто лошо. А вистината е спротивна: барањето внимание не е разгаленост, туку сигнал – „Потребен/на си ми, види ме, чуј ме, сакај ме“.
Како да препознаете дека детето вапи за внимание?
-
Претерано однесување – нагла гласност, инает или намерно правење проблеми често значи недостиг од емоционална поврзаност. И негативното внимание им е подобро од никакво.
-
Глумење болест или тага – чести поплаки без јасна причина, повлекување или ненадејни промени на расположението може да укажуваат дека детето се чувствува незабележано.
-
Постојано барање потврда – прашања како „Дали сум добар?“, „Дали ме сакаш?“ покажуваат несигурност и потреба од уверување.
-
Регресивно однесување – враќање на порано одминати фази (мокрење во кревет, бебешки говор, спиење со родителите) е тивок повик за помош.
Зошто е ова важно?
Децата кои хронично не добиваат доволно внимание можат да развијат чувство дека не се вредни за љубов. Подоцна тоа може да доведе до ниска самодоверба, анксиозност, тешкотии во односите или прекумерна зависност од туѓа потврда.
Како да му помогнете на детето да се чувствува видено и сакано?
-
Квалитетно време – дури и пет минути целосно посветено внимание, без телефон, значи многу.
-
Рутина на љубов – зборови на љубов, прегратки и мали заеднички ритуали создаваат сигурност.
-
Активно слушање – запрете, погледнете го детето и покажете интерес.
-
Охрабрување наместо само корекција – пофалете труд, добрина и креативност.
-
Граници со топлина – дисциплината и љубовта одат заедно; така детето се чувствува безбедно.
