Јас сум Марија.
Со години секоја недела одев во црква. Се молев, палев свеќи, се причестував. Постев редовно, ги знаев молитвите, бев воведена во црковниот живот и искрено верував дека правам сè како што треба. Му се обраќав на Бог со надеж, со солзи, со тивка болка во срцето. Но, и покрај тоа – мојот живот не се менуваше.
Бев несреќна. Семејните ситуации ми беа тешки и сложени, финансиските проблеми постојано ме стигнуваа, а искушенијата доаѓаа едно по друго. Се прашував зошто. Зошто, ако се молам, ако верувам, ако постам – ништо не се решава? Почнав да чувствувам немоќ и тивка лутина.
Еден ден, во разговор со свештеник, ги слушнав зборовите што сè променија:
„Моли се за своите непријатели. И за нив запали свеќа.“
Во мене се крена отпор. Не ми беше фер. По сета неправда што ја доживеав, по сите болки – како да се молам за оние што ме повредиле? Но нешто во тие зборови ме допре.
Едно утро, без план, влегов во црквата. Срцето ми трепереше. Спонтано почнав да се молам за нив. Запалив свеќа – не со сила, туку со предавање.
По неколку недели, моите проблеми почнаа тивко да се повлекуваат. Искушенијата се намалија, а оние што доаѓаа ги поминував со смиреност и мудрост. Срцето ми се отвори. Станав побериќетна, посмирена, посреќна.
Тогаш разбрав – молитвата не менува прво околности. Таа го менува срцето. А кога срцето ќе се смени, и животот тргнува по друг пат.
