Иако сите знаат дека, без своја вина, е потомок на германскиот генерал Александар фон Лер, монахињата Јована (родена како Сибила Лер) вели дека во Србија никогаш не доживеала непријатност.
Веќе повеќе од три децении таа живее како монахиња во манастирот Соко, во Епархијата шабачка, и сведочи за топлината и човечноста со која е прифатена.
Родена во угледно германско аристократско семејство, Сибила Лер дознала дека нејзиниот дедо командувал со бомбардирањето на Белград во 1941 година. Токму тоа сознание силно влијаело врз нејзиниот духовен пат. Таа раскажува дека никој во Србија никогаш не ѝ упатил навреда, туку напротив – чувствувала дополнителна срдачност и разбирање, како тивка порака дека не носи вина за делата на своите предци.
Пресврт во нејзиниот живот бил моментот кога слушнала беседа од Патријарх Павле, во која било истакнато дека човек не избира каде и од кого ќе се роди, но избира како ќе живее – како човек или нечовек. Тие зборови, вели таа, ѝ донеле мир и јасност.
Во Германија првпат влегла во православен храм и присуствувала на литургија што длабоко ја допрела. Тоа го смета за своето „духовно раѓање“. Подоцна го примила православието, се замонашила и го добила монашкото име Јована. Особено емотивен момент за неа бил денот кога добила српско државјанство, кое го смета за поголема чест од која било академска титула.
Монахињата Јована вели дека Србија е нејзина духовна татковина, а нејзиниот живот го гледа како молитва и покајание – личен мал пламен за сите страдања што германската војска ги нанела на српскиот народ. Таа секојдневно се моли за мир, прошка и човечност, уверена дека љубовта и духовната припадност се посилни од наследството на злото.
